Τσιγάρο και κατάθλιψη πάνε «πακέτο»

Τα άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη έχουν διπλάσιες πιθανότητες να καπνίζουν. Μάλιστα όσο πιο βαριάς μορφής είναι η ψυχική νόσος, τόσο περισσότερα τσιγάρα κάνουν την ημέρα.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που έκανε το Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας των ΗΠΑ, το 43% των ατόμων άνω των 20 ετών που έχουν κατάθλιψη καπνίζουν πολλά τσιγάρα.
Το φαινόμενο γίνεται ακόμη πιο αξιοσημείωτο σε άνδρες μεταξύ 40-54 ετών και σε γυναίκες 20-39 ετών.
Περισσότεροι από τους μισούς άντρες ηλικίας 40-54 ετών με κατάθλιψη είναι καπνιστές, ενώ μόνο 25% των καπνιζόντων δεν έχει κάποια νόσο της ψυχικής σφαίρας.
Στις γυναίκες 20-39 ετών το 50% όσων έχουν κατάθλιψη είναι καπνίστριες σε σχέση με το 22% των ψυχικά υγιών που καπνίζουν.
Οι ειδικοί παρατήρησαν πως ακόμη και όσοι είχαν καταθλιπτικόμορφη διάθεση ήταν πιο πιθανόν να καπνίζουν από οποιονδήποτε υγιή.
Επιπλέον, παρατηρήθηκε πως οι καπνιστές με κατάθλιψη άναβαν τσιγάρα ανά πέντε λεπτά και ήταν πολύ πιο δύσκολο να διακόψουν τη βλαβερή συνήθεια.
«Οι πάσχοντες από κατάθλιψη που επιθυμούν να διακόψουν το κάπνισμα μπορούν να βοηθηθούν αλλά είναι τους δύσκολο να ζητήσουν βοήθεια», εξηγεί η Λόρα Πρατ και η Ντέμπρα Μπρόντι του Εθνικού Κέντρου Στατιστικών Υγείας.
«Οι ελάχιστες μελέτες που έχουν εξετάσει τη δυνατότητα να διακόψει το κάπνισμα κάποιος που πάσχει από κατάθλιψη, έχουν δείξει ότι με εντατική θεραπεία, ένας καταθλιπτικός μπορεί να σταματήσει τη βλαβερή συνήθεια και να συνεχίσει να απέχει», γράφουν οι συντάκτες της επιστημονικής έρευνας.
Από την εφημερίδα τα ΝΕΑ στη διεύθυνση:
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=9415&la=1

Το χαμόγελο μακραίνει τη ζωή

Ερευνα έδειξε ότι «χαρίζει» επτά χρόνια

Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

ΛΟΝΔΙΝΟ Ενα μεγάλο χαμόγελο μακραίνει τη ζωή, συμβουλεύουν ερευνητές του Πανεπιστημίου Γουέιν στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ. Συνηθίζουμε να λέμε ότι οι χαμογελαστοί άνθρωποι που έχουν θετική «ματιά» απέναντι στη ζωή ζουν και περισσότερο. Τώρα η μελέτη των αμερικανών ερευνητών έρχεται να βάλει και την επιστημονική «βούλα» σε αυτή τη θεωρία.

Οι επιστήμονες μελέτησαν 230 φωτογραφίες γνωστών παικτών του μπέιζμπολ οι οποίες υπήρχαν στο αρχείο παικτών του 1952. Κάθε φωτογραφία έφερε δίπλα της και σημαντικά χαρακτηριστικά για τον κάθε παίκτη, συμπεριλαμβανομένων της ηλικίας, του ύψους, του βάρους και της οικογενειακής κατάστασής του. Στη συνέχεια οι ερευνητές κατέταξαν τους παίκτες σε διαφορετικές ομάδες ανάλογα με το πόσο χαμογελούσαν στη φωτογραφία και το πόσο βαθιές ήταν οι «γραμμές του γέλιου» στο πρόσωπό τους. Συνέκριναν την κατάταξη αυτή με την επιβίωση του καθενός από αυτούς.

Οπως προέκυψε, από τους 184 παίκτες που πέθαναν από το 1952 ως σήμερα όσοι ανήκαν στην ομάδα τού «δεν χαμογελώ» έζησαν κατά μέσον όρο 72,9 χρόνια. Εκείνοι που ανήκαν στην ομάδα του «μισού χαμόγελου» έζησαν 75 χρόνια κατά μέσον όρο. Εκείνοι όμως με το πλατύ χαμόγελο έζησαν 79,9 έτη κατά μέσον όρο- επτά περισσότερα από τους αγέλαστους συμπαίκτες τους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι, όπως έδειξε η μελέτη, μόνο το αληθινό χαμόγελο αποτελούσε ελιξίριο μακροζωίας. Οσοι χαμογελούσαν ψεύτικα στις φωτογραφίες και δεν έμοιαζαν αληθινά χαρούμενοι δεν είχαν και το πλεονέκτημα μιας μακράς επιβίωσης, σύμφωνα με τα στοιχεία.

Διαβάστε περισσότερα:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=325578&dt=14/04/2010#ixzz0l4TsFOZJ

Αύξηση των κρουσμάτων κατάθλιψης στο χώρο εργασίας

Ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές στη Γερμανία διαπίστωσαν ότι έχουν αυξηθεί αισθητά τα κρούσματα κατάθλιψης, καθώς και ψυχικών ασθενειών, οι οποίες σχετίζονται με τις συνθήκες στο χώρο εργασίας.

Μάλιστα, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της «Ντόιτσε Βέλε» («ΝΒ»), οι επιστήμονες ζητούν πλέον να αντιμετωπίζονται τα κρούσματα αυτά ως περιστατικά ενός σοβαρού κοινωνικού προβλήματος.

Σε ό,τι αφορά στην αντιμετώπιση των συγκεκριμένων ασθενειών, τόσο από τον κοινωνικό περίγυρο όσο και από τους ίδιους τους ασθενείς, ο πρόεδρος της Ένωσης Γερμανών Ψυχοθεραπευτών (ΕΓΨ), Ράινερ Ρίχτερ, επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις για τα όσα διαδραματίζονται στους χώρους εργασίας. Επίσης, διαπίστωσε πως ο στιγματισμός της κατάθλιψης υποχωρεί, αλλά και ότι το φαινόμενο δεν έχει εξαλειφθεί. «Οδηγεί περισσότερους – είπε– να το αποδέχονται πλέον, όταν ο ψυχοθεραπευτής ή ο γιατρός τους λέει ότι έχουν κατάθλιψη.

Έχουν βελτιωθεί και οι ικανότητες των γιατρών στη διάγνωση ψυχασθενειών. Έχουμε όμως σαφή δείγματα ότι τα περιστατικά των ψυχικά ασθενών έχουν αυξηθεί εξαιτίας των συνθηκών στο χώρο της εργασίας, κυρίως στον τομέα της παροχής υπηρεσιών».

Είναι χαρακτηριστικό ότι –σύμφωνα με τους ειδικούς–11% των απουσιών από την εργασία οφείλονται πλέον σε ψυχικές ασθένειες. Γι’ αυτές η δικαιολογημένη ιατρικά απουσία έχει σημαντικό κόστος, διότι διαρκεί περισσότερο –κατά μέσο όρο περίπου τρεις εβδομάδες– σε σχέση με τις συνηθισμένες αρρώστιες που εμφανίζουν οι εργαζόμενοι. Μόνο για την κατάθλιψη δίνονται περίπου 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για θεραπεία ασθενών. Και σ’ αυτά δεν συμπεριλαμβάνεται το κόστος της απουσίας από τη θέση εργασίας. Υπολογίζεται ότι σε κάθε καταθλιπτικό αναλογούν 4.000 ευρώ το χρόνο.

Πρόκειται για τεράστια ποσά, χωρίς καν να υπολογιστούν οι οικονομικές ζημιές από την περιορισμένη απόδοση στην εργασία.

Από την εφημερίδα Απογευματινή στη διεύθυνση:

http://www.apogevmatini.gr/?p=71634

Όταν ο θυμός είναι ασθένεια...

Οι εκρήξεις οργής είναι μια ασθένεια που πλήττει έναν Αμερικανό στους είκοσι. Για τους ανθρώπους αυτούς, η οργή δεν είναι συναίσθημα αλλά πρόβλημα. Και προσπαθούν να μάθουν πώς να την ελέγχουν. Όμως, ακόμη και σήμερα που η οργή ερευνάται από τους ψυχολόγους, πολλοί είναι αυτοί που λένε πως η απελευθερωτική και η καταστροφική πλευρά της ισορροπούν στη ζυγαριά.

Μας κάνει άραγε καλό ή κακό να αφήνουμε την οργή μας να ξεσπάει; Η απάντηση εξαρτάται από πολλές παραμέτρους. Μια αμερικανική μελέτη του 2006, που δημοσιεύθηκε από τον Ρόναλντ Κέσλερ στην επιθεώρηση «Αrchives of General Ρsychiatry», καταλήγει στο συμπέρασμα πως ένας Αμερικανός στους 20- ως επί το πλείστον άνδρες- πάσχει από τη διαλείπουσα διαταραχή απώλειας ελέγχου των επιθετικών παρορμήσεων (intermittent explosive disorder).

Ο Κέσλερ υπολόγισε πως ένας άνθρωπος που πάσχει από τη διαταραχή αυτή έχει στη διάρκεια της ζωής του, κατά μέσον όρο, 43 εκρήξεις οργής οι οποίες προκαλούν υλικές ζημιές αξίας 1.359 δολαρίων.

Αμφιλεγόμενη χρησιμότητα

Υπό τον τίτλο «Όταν ο θυμός είναι ασθένεια», η «Ουόλ Στριτ Τζέρναλ» αναφέρθηκε σε πρόσφατο δημοσίευμά της στα ολοένα και πιο διαδεδομένα στις ΗΠΑ «μαθήματα διαχείρισης θυμού». Τα «μαθήματα» αυτά «επιβάλλονται είτε από δικαστήρια, ως εναλλακτική επιλογή έναντι της φυλάκισης, είτε από εταιρείες για να μειωθούν οι καβγάδες στο γραφείο».

Όμως η χρησιμότητά τους αμφισβητείται. Οι δύο μαθητές- φονιάδες του λυκείου Κολουμπάιν, ο Έρικ Χάρις και ο Ντίλαν Κλίμπολντ, είχαν παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα διαχείρισης θυμού πριν από τη σφαγή του 1999.

Η διαλείπουσα διαταραχή απώλειας ελέγχου των επιθετικών παρορμήσεων- χαρακτηρίζεται από τη δυσαναλογία ανάμεσα στη σοβαρότητα της αιτίας και την ένταση της βίαιης αντίδρασης- έχει περιληφθεί από το 1980 στις ψυχιατρικές ασθένειες με την ονομασία «intermittent explosive disorder».

Πρόκειται για μια ακραία μορφή οργής, που απέχει από τις συνήθεις εκρήξεις θυμού οι οποίες περιλαμβάνουν φωνές, ακόμη και εκτοξεύσεις αντικειμένων. Η εν λόγω διαταραχή συχνά ευνοείται από την κακή ποιότητα του ύπνου, από ορμονικές ανισορροπίες ή, στις σοβαρότερες περιπτώσεις, από κατάθλιψη.

Σύμφωνα με την «Ουόλ Στριτ Τζέρναλ», τα τεστ δείχνουν πως ενεργοποιεί την αμυγδαλή, το πρωτόγονο τμήμα του εγκεφάλου όπου συγκεντρώνονται τα συναισθήματα, ενώ κάνει να λειτουργεί ανεπαρκώς ο μετωπιαίος φλοιός που ελέγχει τις παρορμήσεις.

Από καρδιολογική άποψη, τα πρόσωπα τα οποία εμφανίζουν τη διαταραχή αυτή κινδυνεύουν εξαιτίας της ξαφνικής αύξησης της αρτηριακής πίεσής τους.

Όμως το να οργίζεται κανείς μια φορά στις τόσες, όπως έχουν δείξει παραλλήλως πολλές άλλες μελέτες, βοηθάει στην απαλλαγή από το στρες. Η οργή είναι κι αυτή ένα συναίσθημα και η καταστολή του δεν κάνει καλό στο σώμα ούτε στην ψυχή. Το πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην απλή «αποσυμπίεση» με μια έκρηξη θυμού από τη μία και στην επικίνδυνη βία από την άλλη, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί γενικά και έγκειται στον καθένα μας να το ανακαλύψει για τον εαυτό του.

Δέκα συμβουλές για... ασκήσεις ηρεμίας:

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ για να αναλύσετε ξανά την κατάσταση. Σκεφτείτε και τις θετικές πλευρές της.

ΒΡΕΙΤΕ μια εποικοδομητική λύση. Το να τα βάζετε με τους άλλους δεν εξυπηρετεί σε τίποτε.

ΚΡΑΤΗΣΤΕ ένα «ημερολόγιο θυμού». Σημειώνετε τις καταστάσεις που σας οργήζουν για να τις αποφεύγετε στο μέλλον.

ΜΕΤΡΗΣΤΕ την οργή σας. Συνήθως κλιμακώνεται και αν βαθμολογήσετε την κλιμάκωσή της από το 1 (ματαίωση) ώς το 10 (οργή), θα μπορέσετε να σκεφτείτε πιο ορθολογικά την κατάσταση αν συλλάβετε τον εαυτό σας να βρίσκεται στο 3 ή στο 4 της κλίμακας.

ΚΑΝΕΤΕ ένα «τάιμ-άουτ». Αν μετρήσετε από μέσα σας ώς το 10, μπορεί να αποφύγετε εκρήξεις οργής.

ΚΑΝΕΤΕ ένα τσεκ-απ υγείας. Ορμονικές διαταραχές μπορεί να σας καθιστούν οξύθυμο.

ΜΗ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ότι είστε το θύμα. Αυξάνετε την αίσθηση του ανικανοποίητου και της ματαίωσης και γίνεστε πιο ευερέθιστοι.

ΜΗΝ ΑΝΑΜΑΣΑΤΕ ταπεινώσεις και αδικίες που έχετε υποστεί στο παρελθόν.

ΜΗΝ ΠΙΝΕΤΕ αλκοόλ για να ηρεμήσετε. Θα χάσετε ακόμη περισσότερο τον αυτοέλεγχό σας.

ΚΑΝΕΤΕ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ. Η οργή βρίσκει διέξοδο σε αυτήν. Ακόμη και το περπάτημα με γρήγορο βήμα μπορεί να σας ηρεμήσει.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώργος Αγγελόπουλος

Είδη αγχωδών διαταραχών

Οι Αγχώδεις Διαταραχές περιλαμβάνουν τις παρακάτω περιπτώσεις :

Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή (υπερβολικό άγχος , στενοχώρια και ανησυχία που το άτομο δεν μπορεί να ελέγξει, χωρίς προφανή αιτία).
Διαταραχή Πανικού με ή χωρίς Αγοραφοβία (συχνές αναπάντεχες καταστάσεις  πανικού, φόβος του ατόμου ότι θα πεθάνει π.χ. από καρδιά και επίμονη ανησυχία μήπως του ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο ξανά, αγοραφοβία).
Κοινωνική Φοβία (φόβος, ντροπή και αμηχανία σε κοινωνικές δραστηριότητες).
Ειδική Φοβία (φόβος για ζώα, υψοφοβία, κλειστοφοβία, φόβος ταξιδιού με αεροπλάνο, πλοίο ή αυτοκίνητο, ενέσεις, θέα αίματος κλπ).
Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή (επαναλαμβανόμενοι ψυχαναγκασμοί  και καταναγκασμοί (συνεχές πλύσιμο χεριών, φόβος μολύνσεων, φόβος χειραψιών, αβεβαιότητα και αμφιβολία αν το άτομο π.χ. έκλεισε το θερμοσίφωνα και επανάληψη ελέγχου, επανάληψη πράξεων κλπ).
Διαταραχή Μετά Από Ψυχοτραυματικό Στρες (εμφανίζεται σε άτομα που τους έχει συμβεί ένα σοβαρό τραυματικό περιστατικό, π.χ. το να έχει γίνει μάρτυρας ή να έρθει αντιμέτωπος κανείς με το θάνατο ή με σοβαρό τραυματισμό).
Διαταραχή Από Οξύ Στρες (όπως παραπάνω αλλά μικρότερης διάρκειας)
Διαταραχή Οφειλόμενη σε Γενική Ιατρική Κατάσταση (Άγχος λόγω σοβαρών ασθενειών).
Αγχώδης Διαταραχή Προκαλούμενη από Ουσίες (Ναρκωτικές κ.α. ουσίες).

Ψυχοσωματικά συμπτώματα

Υπάρχουν άτομα, κυρίως γυναίκες, χωρίς όμως να αποκλείονται και άνδρες, στα οποία μια ψυχική διαταραχή μετατρέπεται σε σωματικά συμπτώματα. Η σωματοποίηση αυτή της ψυχικής διαταραχής γίνεται υποσυνείδητα, χωρίς δηλαδή να τη συνειδητοποιεί το πάσχον άτομο. Συνήθως τα συμπτώματα αυτά που περιγράφονται από τα πάσχοντα άτομα, με δραματικό και γεμάτο υπερβολές τρόπο, είναι πολλαπλά: περιγράφονται διάφορες εστίες πόνων, ποικίλα γαστρεντερικά συμπτώματα, διαταραχές της σεξουαλικής λειτουργίας κ.ά. Κατά κανόνα, τα περιγραφόμενα συμπτώματα δεν μπορούν να υπαχθούν σε καμιά συγκεκριμένη νοσηρή κατάσταση.

Πολλές φορές η μετατροπή αυτή του ψυχικού σε σωματικό πρόβλημα παίρνει πολύ σοβαρότερη μορφή.

Για συνέχεια βλέπε σχετικό άρθρο στη διεύθυνση:

http://www.apogevmatini.gr/?p=69445

Συμπτώματα του άγχους

Τα συμπτώματα του παθολογικού άγχους είναι:

Ψυχολογικά
• αίσθηση διαρκούς ανησυχίας
• υπερδιέγερση
• αίσθημα εξάντλησης και κούρασης
• αρνητική διάθεση
• ευερεθιστικότητα
• αρνητικές σκέψεις και απαισιοδοξία
Σωματικά
• ναυτία
• δύσπνοια
• πονοκέφαλοι
• δερματικές παθήσεις
• αυξημένη πίεση
• ζαλάδες
• ενοχλήσεις και πόνοι στο στήθος
• βήχας, άσθμα και αλλεργικές αντιδράσεις
• δυσπεψία , διάρροια, σύνδρομο υπερευαίσθητου εντέρου
• μειωμένη σεξουαλική επιθυμία
• αϋπνίες
• εξάψεις
• ταχυπαλμία
Επίσης συμπτώματα όπως:
• αποφυγή της κατάστασης που προκαλεί άγχος
• υποτίμηση των πραγματικών ικανοτήτων
• καταστροφολογία
• δυσκολία συγκέντρωσης και μνήμης
• δυσκολία μάθησης
• μείωση της απόδοσης σε διάφορες εργασίες
• μεγαλοποίηση των κινδύνων
• επιθετικότητα, εχθρικά συναισθήματα
• υπερβολική κατανάλωση τροφής ή το αντίθετο
• κατανάλωση τοξικών και ναρκωτικών ουσιών

Όποιος αισθάνεται ότι έχει αρκετά από τα παραπάνω συμπτώματα ίσως υποφέρει από παθολογικό άγχος και καλό θα ήταν να συμβουλευτεί κάποιον ειδικό.

Οι βασανισμένες ψυχές.

Ψυχή μου, γιατί σε τυλίγουν τα όνειρα στην καταχνιά, γιατί η θλίψη σαν συγκάτοικος σε σέρνει σε μονοπάτια δύσβατα και σε απόκρημνα φαράγγια, γιατί τα μάτια σου είναι χαμηλωμένα σαν στάχυα στον αέρα και δεν σηκώνεται το βλέμμα πιο ψηλά από τις λάσπες του δρόμου, γιατί η βροχή δεν καταλαγιάζει, το σκοτάδι δεν τελειώνει, γιατί δεν σωπαίνουν οι κραυγές, που σου τρυπούν το σώμα, κι οι συντροφιές πάντα μακρινές και απρόσιτες;

Ψυχή μου, γιατί υπάρχεις μέσα από τους σκοτεινούς άλλους, γιατί κυλιέσαι στη ντροπή και αγριεμένη, ένοχη για όλα, πηγαινοέρχεσαι σκυμμένη, πάντα ανάμεσα, ποτέ επάνω, το πάθος γιατί σε καταλύει, γιατί η αγάπη και η καταστροφή σε συντροφεύουν αδιαίρετα, πάντα σε μίξη, γιατί ο πόνος σταλάζει αργά και βασανιστικά πάνω στις εκφορές σου, γιατί πολύ πριν έχασες τα είδωλα στον καθρέφτη του χρόνου, μαράθηκαν τα πέταλα των τραγουδιών σου;

Ψυχή μου, το πρόσωπο του κόσμου είναι κομματιασμένο, τα σταυροδρόμια του βάσανου αμέτρητα, κάθε στροφή και μία άγνωστη εικόνα, απειλητική, το συνεχές του χρόνου έχει διασπαστεί οριστικά, δεν συντρέχουν αιτίες ίασης των απέθαντων πληγών, εκεί στην άκρη του χώρου, στην αρχή του φόβου, όλα τέλειωσαν τότε, που χωρίς εγώ, χαθήκαμε στο διχασμό και στην άρνηση. Τώρα ας κινηθούμε με αξιοπρέπεια ανάμεσα στις ανόητες προκλήσεις των καιρών.

Εσύ διαβάτη που περνάς το δικό σου μονοπάτι, θα σε συντροφεύσει άραγε για λίγο το σώμα αυτής της οδύνης, θα διακρίνεις στα σκοτεινά πέπλα της σιωπής, την απουσία;

Το χθες μας αποκλείστηκε, το σήμερα μας απαρνήθηκε, στο αύριο θα φυτέψουμε ένα λουλούδι, κόκκινο, να λάμπει στο λιγοστό φως της ενήλικης καρδιάς μας.

Αθήνα 25/03/2010

Τι είναι άγχος.

Το άγχος είναι κομμάτι της καθημερινής ζωής μας ειδικότερα στην σημερινή κοινωνία και αποτελεί μία φυσιολογική αντίδραση των ανθρώπων. Η λειτουργία του αποβλέπει στην προετοιμασία του οργανισμού, ώστε να είναι σε θέση να αντιδράσει σε περιπτώσεις όταν υπάρχει κίνδυνος ή απειλή και να μπορέσει να τα αντιμετωπίσει.

Το άγχος είναι ένας αυτόματος μηχανισμός, ένα συναίσθημα στο οποίο ο άνθρωπος πιθανόν οφείλει την ύπαρξή του σήμερα, διότι με αυτό μπόρεσε να ανταπεξέλθει σε διάφορες επικίνδυνες καταστάσεις στην ζωή του κατά την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Προετοίμαζε τον άνθρωπο στο να πολεμήσει ή να τρέξει ή για να αμυνθεί. Το σύστημα αυτό ελέγχεται από το τμήμα του οργανισμού που ονομάζεται αυτόνομο νευρικό σύστημα και είναι η περιοχή που δεν ελέγχεται από την ατομική μας θέληση.

Μπορούμε να χωρίσουμε το άγχος σε δύο κατηγορίες, το φυσιολογικό άγχος και το παθολογικό άγχος.

Πολλές φορές προκύπτει από τον τρόπο ζωής που κάνουμε και είναι η καθημερινή έντονη εμπειρία της υπερέντασης, της πίεσης του χρόνου και της προσπάθειας που καταβάλλουμε για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις που μας επιβάλλονται κυρίως στη εργασία και στην οικογένεια.

Το φυσιολογικό άγχος, που αισθάνονται όλοι οι άνθρωποι συχνά στη ζωή τους, είναι μια εντελώς φυσιολογική αντίδραση που προετοιμάζει τον ανθρώπινο οργανισμό, όπως παραπάνω αναφέρθηκε, να αντιμετωπίσει μια επικείμενη απειλή. Επιπροσθέτως υπάρχει και το λεγόμενο «δημιουργικό άγχος» μια χρήσιμη και φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας κατά την διάρκεια υλοποίησης κάποιων εργασιών.

Το παθολογικό άγχος αντίθετα είναι μια υπερβολική αντίδραση σε σχέση με την ένταση του ερεθίσματος που το προκαλεί. Συνήθως δεν υπάρχει φανερός λόγος για την έκκληση αυτού του άγχους. Έχει τις ρίζες του σε μια εσωτερική ψυχική ανασφάλεια και πολύ λιγότερο στις αντικειμενικές δυσκολίες του περιβάλλοντος.
Το είδος του άγχους αυτού μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην καθημερινή λειτουργικότητα των ατόμων.

Άσχημα τα νέα για την ψυχική υγεία των εργαζομένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Κάθε 9 λεπτά αυτοκτονεί ένας εργαζόμενος εξαιτίας της κατάθλιψης σύμφωνα με νέα έρευνα. Ειδικότερα περισσότερο από το ένα τέταρτο των εργαζομένων υποφέρει από υψηλά επίπεδα στρες ενώ μέχρι το 2020 οι αγχώδεις διαταραχές και η κατάθλιψη αναμένεται να γίνουν η δεύτερη και τρίτη, αντίστοιχα, συνηθέστερη ασθένεια στον ευρωπαίο εργαζόμενο. Σήμερα, σχεδόν 50 εκατομμύρια άνθρωποι ( 11% του πληθυσμού) υπολογίζεται ότι αντιμετωπίζει κάποια ψυχική νόσο. Η κατάθλιψη είναι ήδη ένα κυρίαρχο πρόβλημα υγείας σε πολλά κράτη – μέλη. Το 28% των εργαζομένων στην Ε.Ε. αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας σχετιζόμενα με την εργασία τους, ποσοστό που μεταφράζεται σε 56 εκατομμύρια ανθρώπους. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας, το 14% των εργαζομένων υποφέρει συγκεκριμένα από στρες, κατάθλιψη ή αγχώδεις διαταραχές. Κάθε χρόνο, η κατάθλιψη επηρεάζει το 4,5% του ευρωπαϊκού πληθυσμού ενώ σύμφωνα με ευρήματα μελετών, το άγχος ευθύνεται για περίπου το 50% των χαμένων εργάσιμων ημερών το χρόνο. Η κατάθλιψη είναι μία από τις συνηθέστερες και πιο σοβαρές ψυχικές νόσους καθώς αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για αυτοκτονικές συμπεριφορές.
Για συνέχεια βλεπε στην παρακάτω διεύθυνση:
http://www.inews.gr/20/aschima-ta-nea-gia-tin-psychiki-ygeia-ton-ergazomenon-tis-evropaikis-enosis.htm

Τεστ - Έχω Κατάθλιψη; Γραμμή βοήθειας.

Του: Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.). Τηλέφωνο βοήθειας 210 - 6515600.

TEST
Έχω Κατάθλιψη;
Μπορείται στην παρακάτω διεύθυνση να κάνετε το Τέστ:
http://www.depressionanxiety.gr/98/article/greek/98/131/index.htm

Τι είναι η Ψυχανάλυση;

Η ψυχανάλυση, που θεμελίωσε ο Sigmund Freud, είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας, που δίνει ιδιαίτερο βάρος στις παιδικές εμπειρίες και στα πρώϊμα ψυχικά τραύματα του ατόμου και αφορά την κατανόηση της ψυχικής ζωής του κάθε ατόμου.
Σημαντική σημασία έχουν, για την ψυχανάλυση, οι σχέσεις που ανέπτυξε ο κάθε άνθρωπος στην πρώϊμή του ηλικία (βρεφική – παιδική) με τους γονείς του (κυρίως με την μητέρα) και η λύση ή μη του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος.
Η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται, κυρίως, από ασυνείδητες δυνάμεις, που πηγάζουν από πρωτόγονες ορμές, ένστικτα και ανάγκες, πέρα από την κοινή λογική. Ο σχηματισμός της προσωπικότητας του ατόμου είναι αποτέλεσμα μιας σύνθεσης ή ενός συμβιβασμού των ασυνείδητων αυτών δυνάμεων και της πραγματικότητας του εξωτερικού κόσμου που περιβάλλει το άτομο.
Η κλασική θεωρία του Sigmund Freud έχει υποστεί πολλές αλλαγές από τους από τους επιγόνους του, οι κεντρικές ιδέες του όμως παρέμειναν σταθερές.
Η ψυχανάλυση κυρίως απευθύνεται σε άτομα με διαταραχές προσωπικότητας ή ενδοψυχικές συγκρούσεις στοιχεία που προκαλούν διάφορα συμπτώματα και δυσκολεύουν τις σχέσεις τους με το οικογενειακό περιβάλλον τους φίλους ή το περιβάλλον εργασίας και έτσι καθιστούν δύσκολη την ικανότητα τους να αγαπούν και να εργάζονται δημιουργικά.
Ο αναλυτής συναντάται με τον πάσχοντα μερικές φορές την εβδομάδα σε συνεδρίες (2 έως 4 την εβδομάδα) που μπορεί να κρατήσουν αρκετά χρόνια, ανάλογα με την ψυχική εξέλιξη του πάσχοντος. Από αυτό συνάγεται πως η ψυχανάλυση έχει και κάποιο σοβαρό κόστος.
Ο ψυχαναλυτής βασιζόμενος στην, σε βάθος, διερεύνηση του ασυνειδήτου, με την μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού (επιτρέπεται στον ασθενή να λέει ό,τι του έρχεται στο μυαλό, χωρίς να λογοκρίνει τίποτε) προσπαθεί να επιτύχει να αναδυθούν στο τώρα του πάσχοντος, χρονίζουσες λανθάνουσες ασυνείδητες συγκρούσεις, απωθημένα και μηχανισμούς άμυνας.
Ο αναλυόμενος αρχίζει να ξεχωρίζει την εξωτερική από την εσωτερική πραγματικότητα, καταλαβαίνει ότι η αιτία της δυσφορίας του δεν είναι πάντα η εξωτερική πραγματικότητα αλλά ο πολλές φορές ο εσωτερικός του ψυχικός κόσμος και έτσι αποφορτίζεται και σιγά – σιγά ελευθερώνεται από τις ψυχικές συγκρούσεις.
Ο αναλυόμενος είναι ξαπλωμένος σε ένα ντιβάνι και ο αναλυτής κάθεται πίσω του, εκτός οπτικού πεδίου ή η συνεδρία μπορεί να είναι αντικριστή (ο ένας απέναντι από τον άλλο).
Υπάρχει πλήρης εχεμύθεια στην θεραπεία διότι ο αναλυόμενος μιλά για τις πλέον ιδιωτικές και ευαίσθητες πλευρές του εαυτού του.
Ο ψυχαναλυτής προέρχεται κυρίως από τους χώρους της ψυχιατρικής, της ψυχολογίας και των ανθρωπιστικών επιστημών και είναι κάποιος που έχει πραγματοποιήσει προσωπική ανάλυση και έχει κριθεί κατάλληλος γι’ αυτό το επάγγελμα.
Η Ψυχανάλυση είναι μία μορφή ψυχοθεραπείας όπου που αρκετές φορές σε κάποιους ανθρώπους και σε κάποια περίοδο της ζωής τους μπορεί να επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με άλλες μορφές ψυχοθεραπείας.

Στρες και εφηβικά καπρίτσια μπορεί να κρύβουν κατάθλιψη

Ενώ παλαιότερα οι παιδοψυχίατροι και οι άλλοι ειδικοί θεωρούσαν ότι δεν εμφανίζουν τα παιδιά κατάθλιψη, σήμερα είναι σαφές ότι και τα παιδιά μπορεί να υποφέρουν από την ψυχική αυτή διαταραχή.
Το 5% των παιδιών και εφήβων εμφανίζουν ένα καταθλιπτικό επεισόδιο πριν από την ηλικία των 19 ετών. Τα συμπτώματα της παιδικής και εφηβικής κατάθλιψης μπορεί να έχουν ομοιότητες με αυτά των ενηλίκων, αλλά υπάρχουν και ορισμένα που παρατηρούνται μόνο σ’ αυτή την ηλικία.
Για συνέχεια βλέπε Έθνος στην παρακάτω διεύθυνση:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11387&subid=2&pubid=10399078

Λεπτή η γραμμή μελαγχολίας – κατάθλιψης

Η Μαρία είναι 45 ετών νοικοκυρά. Από μικρή ήταν «ευαίσθητη» σαν χαρακτήρας. Πρόσφατα επισκέφτηκε τον οικογενειακό γιατρό της , διότι το τελευταίο δίμηνο αισθανόταν κόπωση, χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, και επιπλέον είχε και αρκετό στρες. Αυτό όμωςπου την ώθησε στο γιατρό, ήταν ότι τα βράδια επισκεπτόταν το… ψυγείο με συνέπεια να έχει πάρει 6 κιλά. Επιπλέον, εκνευρίζεται εύκολα και τσακώνεται συχνά με τον άνδρα της για «ψύλλου πήδημα».

Η ίδια αναφέρει πως «δεν μεευχαριστεί τίποτα πλέον» και μάλιστα σταμάτησε να πηγαίνει στις προγραμματισμένες, κάθε Τετάρτη, συναντήσεις, ενός γυναικείου σωματείου .
Επιπλέον, αρκετά βράδια στριφογυρίζει στο κρεβάτι, και εάν δεν πάρει «υπνωτικό» χάπι δεν κοιμάται.
Για συνέχεια βλέπε άρθρο των Νέων την διεύθυνση:
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=11&articleID=8750&la=1

Η κάνναβη αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ψυχιατρικών διαταραχών

Η μακροχρόνια κατανάλωση κάνναβης αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών, όπως οι ψυχώσεις, οι οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις και τα παραληρήματα, σύμφωνα με αυστραλιανή μελέτη που δημοσιεύθηκε σήμερα στις ΗΠΑ.
Για συνέχεια βλέπε άρθρο Καθημερινής στην παρακάτω διεύθυνση.
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_01/03/2010_325955